Review: Beyond the Black Rainbow

Panos Cosmatos (jaja, de zoon van Rambo reggiseur George Pan Cosmatos) debuteert als regisseur in een ongeveer 2 uur durende LSD trip met een plot dat vragen oproept, acteerwerk waar dementerenden snel bij lijken en een soundtrack waar Jean Michel Jarre jaloers op zou zijn.

‘Nieuwetijdscentrum’ Arboria voert twijfelachtige experimenten uit met Elena (Eva Allan), een meisje van ongeveer 16. Er wordt gehint dat Elena paranormaal begaafd zou zijn en een aantal scenes deden mij erg denken aan het boek ‘Firestarter’ van Stephen King. Behandelend arts Dr. Nyle (Michael Rogers) voert eenzijdige gesprekken (Elena reageert vrijwel niet) en doet dat op een… nogal… traag… en… langdradig… tempo…

Elena besluit te ontsnappen en zowel zij als Dr. Nyle blijken meer verrassingen in petto te hebben voor de kijker dan in eerste instantie onder het jaren 80 polyester en de oranje verlichte gangen van het Arboria Instituut schuil gaat.

Ik heb eigenlijk nog steeds geen idee wát ik nou vond van deze film. Lang(dradig), dat vond ik vooral… Was hij nou baggerslecht of juist briljant? Geen idee. Als ik een ‘echte’ filmcriuticus was zou ik waarschijnlijk een van de twee kiezen en net doen alsof ik er echt verstand van heb, ben ik even blij dat ik dat niet hoef! Tijdens de screening is een mannetje of 5 uit de zaal weg gelopen en eerlijk is eerlijk, had ik niet in het midden gezeten dan had ik hetzelfde kunnen doen. Achteraf ben ik blij dat ik ben blijven zitten, het heeft iets verbroederends om in een zaal te zitten met 20 andere nerds die je ook ‘WTF!’ hoort denken.

De film heeft wel een heerlijke jaren 80 sfeer en doet gelijk denken aan de originele TRON en the Andromeda Strain. De soundtrack vond ik zelf heerlijk (ja, ik ben zo’n muts die van die synthesizer muziek blieft) en het oog voor detail in de aankleding, de set en de stijl van de film is bewonderenswaardig.

Waardering: 5/10
Wat de regisseur wil bereiken met de film is wel behaald, het is alleen totaal niet mijn kopje thee.