Dutje

Zo begint het nieuwste werk van Pedro Almodóvar. Het landingsgestel van de airbus weigert dienst en de vluchtleiding geeft maar geen toestemming voor een noodlanding. Met een doemscenario voor de boeg zorgen de 3 stewards er voor dat de reizigers in de economy class een gedwongen dutje doen. Handig want op die manier is de cast van I’m So Excited geminimaliseerd naar de business class passagiers. En daar zitten wat vreemde types tussen. Zo tellen we een drugsmokkelaar, prostituee, seriemoordenaar, maagd van in de 80 en een scala aan ander vreemd volk. Alle cliché’s worden uit de kast getrokken (homoseksuele stewards!? NEE! Joh!) in deze totaal hysterische film van Almodóvar.

Oma wil scoren

Terwijl de stewards een verwoede poging doen om de business class klanten waar voor hun geld te geven, middels het nodige zang en dans werk, zijn de passagiers zelf vooral bezig met het eigen kleine leed. Want wat moet je met al die bolletjes in je hol terwijl het vliegtuig op een snoekduik afstevent? En de 80 year old virgin van het geheel probeert nog even te scoren (ongenaaid de kist in is eeuwig zonde, zou mijn moeder zeggen). De dialogen gaan snel en zijn doorspekt van de voor Almodóvar zo kenmerkende kromme tenen humor. Terwijl de passagiers die bij kennis zijn de donkerste krochten van hun ziel blootgeven aan elkaar proberen de stewards hun professionaliteit vast te houden door krampachtig in hun entertainende rol te blijven hangen.

Flauw maar vermakelijk

I’m so Excited (originele titel “Los amantes pasajeros”) is vermakelijk doch plat. Subtieler plat dan bijvoorbeeld American Pie, maar de hoeveelheid pijpscene’s en dubbele opmerkingen blijven door het beeld schieten. Hierdoor blijft de film een beetje hangen op het ‘hahaha hij zegt piemel’ niveau. Zonde, want we weten door de eerdere films van Almodóvar dat hij het de tragikomedie goed beheerst. In I’m so Excited lijkt hij de tragiek aan te stippen, maar niet uit te diepen, waardoor de film nét even dat beetje extra mist. Wat veel goed maakt is het acteerwerk in de film en de over the top karakters die neergezet worden. Een leuke film om lekker met een bak popcorn weg te kijken, maar niet een waarvoor we je naar de bioscoop sturen.

De rossige singer /wongwriter uit Surrey deed Amsterdam aan en de zaal was er klaar voor. Een bonte stoet aan hipsters, krakers en singer / songwriter fans verzamelde zich in de Melkweg om deze ‘roodharige yeti’ (zoals Newton Faulkner zichzelf noemt) te zien optreden. Niet alleen speelt Faulkner een puik potje muziek, tussen de nummers door vertelt hij anekdotes en maakt hij contact met het publiek.

Canon

Faulkner zet zijn albums prachtig neer in de volle zaal van de Melkweg. Het publiek zingt zachtjes mee en hier maakt de Brit dankbaar gebruik van. Hij betrekt het publiek bij diverse nummers en deelt ons op in 3 groepen. We gaan in canon zingen! Leve het kampvuur gevoel! Het dient echter niet alleen als een soort publieksentertainment. De nummers vragen echt om een achtergrond van stemmen en Faulkner weet het gebrek aan een band erg goed op te lossen door de zaal te betrekken in nummers als ‘Write it on your skin´. Dat het een man met een gitaar op een podium is doet niet onder aan de pret. De zaal staat al snel mee te springen op het energieke refrein en Faulkner heeft een glimlach van oor tot oor. Duidelijk een artiest die op de kleinere podia op zijn best is.

Multitasken

Faulkner staat in zijn eentje op het podium vergezeld door zijn verzameling gitaren en een hele rij aan pedalen waarop hij zo nu en dan een loop op neemt om die in het nummer dat hij speelt te gebruiken. Hij legt uit aan het publiek dat hij geen band achter zich heeft omdat hij het eigenlijk allemaal zelf kan. I’m one of those rare multitasking men!’. En dat de man meer kan dan mooie liedjes schrijven is al snel duidelijk. Hij maakt dankbaar gebruik van de mogelijkheden die de pedalen voor hem bieden en draait er zijn hand niet voor om zijn gitaar tijdens het spelen anders af te stellen om het gewenste geluidseffect te bewerkstelligen.

Agressieve oma’s

Faulkner heeft ook humor, maar wordt, naar eigen zeggen, niet altijd even goed begrepen. Zo verteld hij ons over de toedracht van het nummer ‘People should smile more’. Hij krijgt op internet veel kritiek op het zinnetje ‘Cos tryin’ to make a difference makes things worst’. Critici beschuldigen hem er van om fatalistisch bezig te zijn en ‘het op te geven’. De zin komt echter recht uit het leven van Faulkner. Zo’n jaar of 5 geleden zag hij in Engeland een fragiele oude vrouw lopen met volle boodschappentassen. Ze moest een trappetje op en Faulkner besloot eens een goede daad te doen door de vrouw te helpen. Hij kwam enthousiast op haar afgesneld en wilde een van haar tassen overpakken… Uit het oogpunt van de oudere vrouw was de bedreadlockte zanger echter nogal indrukwekkend en eng. Kortom: Faulkner eindigde met een bloedneus op de grond dankzij een goed gemikte mep met een van de boodschappentassen en de dame snelde weg. Voor Faulkner een klein dingetje dat bevestigd dat goede daden niet altijd goed uitpakken. Voor de critici, People should smile more gaat over ‘violent grannies’. Niet over het dan al niet opgeven van al je hoop en dromen.

Bohemian Rhapsody

Bij het laatste nummer geeft Faulkner aan dat hij niet aan toegiften doet. ‘They just take valuable time from everyone, so this last song will actually be the last’. Persoonlijk ben ik een groot voorstander van deze denkwijze. De toegift is allang geen bonus meer bij concerten maar een vooraf ingeplande gimmick. Fijn dat Faulkner daar lekker tegendraads in is. Zijn concert sluit hij af met een akoestische versie van ‘Bohemian Rhapsody’. Een verdomd verdienstelijke versie en iedereen in de zaal zingt vrolijk mee.

Geschiedenislesje

Eind jaren ’70 leren Sam Raimi, Robert G. Tapert en Bruce Campbell elkaar kennen op school en met zijn allen besluiten ze (korte) films te gaan maken. In het begin voornamelijk slapstick (daar doet Campbell het behoorlijk goed op namelijk) en later meer richting thrillers en suspense. Sam Raimi wordt beïnvloed door grootheden als de Three Stooges en het less is more principe dat Hitchcock hanteert in zijn films. Door dit alles te combineren tot een korte horror genaamd Within the Woods krijgen de heren bij toeval contact met Irvin Shapiro. Een bekende naam in de wereld van de filmdistributie en Irvin ziet wel iets in die knullen die zo enthousiast aan de slag gegaan zijn in hun 30 minuten durende film. Hij is bereid de mannen als producer te ondersteunen in het maken van een volledige film en daar is de geboorte van  The Evil Dead. Een film waar distributeurs en bioscopen hun vingers niet aan wilde branden aangezien hij in het geheel niet door de filmkeuring heen kwam. Sterker nog, in sommige Amerikaanse staten kreeg de film een X-rating. X-rated staat namelijk niet voor porno, wat hier voornamelijk mee geassocieerd wordt, maar voor ‘ongeschikt voor kijkers van onder de 18′. In de wereld van de horror fans was The Evil Dead een instant hit. Irvin Shapiro bleek gelijk te hebben, deze 3 jonge honden zouden filmisch gezien hun indruk zeker achter gaan laten.

2 Kampen

Twee sequels later (Evil Dead II, een remake van de eerste en Army of Darkness, waarin slapstick een prominentere rol kreeg) komen er ook games uit van Evil Dead en blijft het concept voortleven. Tot daar in 2007 ineens roddels verschijnen van een remake. Uiteraard zijn er direct 2 kampen. Zij die het nu al niets vinden (want een remake is altijd kut) en zij die de film het liefste NU al zouden zien. In eerste instantie ontkennen de originele makers van Evil Dead enige vorm van een remake  (misschien was het in 2007 ook niet ter sprake) tot er in 2012 naar buiten kwam dat Fede Alvarez, een relatief onbekende regisseur, aangetrokken was voor de  re-imagining van dé horror klassieker uit de jaren 80. Wel met Raimi, Tapert en Campbell als producers, wat fijn is voor de oude fans, we weten in ieder geval dat het in de gaten gehouden is door de grootmeesters.

Cold Turkey

De film draait om Mia (Jane Levy) die samen met haar vrienden en broer op een hutje in de Amerikaanse hei gaat zitten om af te kicken. Zonder enige vorm van communicatie en geen huisdealers om de hoek.  Een handige actie om op deze manier een groep jongeren af te snijden van de beschaving zonder een totaal verlies van geloofwaardigheid. Haar vrienden en broer hebben ondertussen afgesproken dat wát Mia ook probeert, ze haar in het huisje houden tot de eerste, zware, afkickweek voorbij is.  Handig voor ‘The Unseen Force‘! Daarnaast geeft de verslaving die Mia moet overwinnen een verdomd goed excuus waarom haar vrienden haar niet geloven als ze rare dingen in het bos om het huisje heen ziet en mee maakt. Mensen die afkicken hebben wel vaker last van wanen en doen alles om toch een shotje te kunnen scoren.

Begrijpend Lezen

In de kelder treffen ze een stapel dode katten aan die flink aan het meuren zijn en ook ligt er een pakje. Strak ingepakt. Met prikkeldraad er omheen. Dat je denkt, nee, dat is vást niet de nieuwste Readers Digest. Broerlief besluit de katten op te ruimen en de verplichte knuppel (met rapist glasses!) vind het een goed plan om dat pakje open te maken… Jaaaaa, daar is hij dan! De Naturom Demento. Een boek, gebonden in mensenhuid en geschreven in bloed, vol gruwelijke tekeningen en beschrijvingen in reeds overleden talen. Met name de hoeveelheid ‘DO NOT READ THIS‘, ‘BURN THIS BOOK‘ en ‘THEY WHO SHALL SPEAK WILL DIE‘. opmerkingen in het boek zouden onze vriend met de rapist glasses een hint moeten geven dat het geen voorleesboek is. Toch eigenwijs en ja hoor, de poep en de ventilator leren elkaar kennen. Nadat Mia door een boom verkracht wordt en de stekjes mee naar het huisje vervoert nemen de demonische krachten bezit van Mia en haar vrienden met smerige en enge consequenties.

Knipogen

De film zit boordevol knipogen en verwijzingen naar het origineel. Zo is binnen 10 minuten de auto van Sam Raimi te spotten in de achtertuin en draagt Jane Levy dezelfde trui als de hoofdpersoon in het origineel. De Tarot kaarten die je ziet in de film zijn in dezelfde volgorde neergelegd als het origineel en er zijn weer ‘fake Shemps‘ uit de kast getrokken. Sommige scene’s zijn exacte kopieën van het origineel, maar wel met een andere invulling. Zo is er de scene dat de broer van Mia besluit haar mee terug te nemen en ze door een overstroming niet verder kunnen. Zijn houding is exact hetzelfde als die van Bruce Campbell in het origineel en ook het shot komt overeen. De omgeving verschilt (er is geen gesloopte brug zoals in het origineel) waardoor je even terug denkt aan het origineel.

De uitslag

‘Alvarez’s' Evil Dead was in het eerste weekend in de VS goed voor ruim 25 miljoen dollar, voor een horror film uitzonderlijk. Overigens heeft de nieuwe versie een R-rating (kinderen boven de 12 en onder de 17 onder begeleiding van een volwassene), terwijl ik hem persoonlijk enger vind dan het origineel. Mijn advies is om deze film te gaan kijken. Ook als je de originele versie niet kent. Sterker nog: doe eerst een dagje alle Evil Dead films uit de jaren 80 en 90 en dan ‘in de avond naar de bioscoop.

Kopieerbeveiliging

Sterren staan hun geïnfecteerde cellen af aan een bedrijf tegen een leuke vergoeding en vervolgens kan ‘de gewone mens’ een griepje delen met zijn of haar grote idool. Syd March (Caleb Landry Jones) is een van de medewerkers die er voor zorgt dat Jan Alleman dezelfde builenpest als Gordon oploopt. De virussen zijn, net als veel digitale goederen, beschermd tegen ‘kopiëren’ en zodoende ook niet meer besmettelijk. Die kopieerbeveiliging is op zich te omzeilen (zoals altijd) en daar maakt Syd dankbaar gebruik van om op de zwarte markt wat bij te verdienen. Wanneer hij zichzelf infecteert met een nieuw virus dat Hannah Gheist (Sarah Gadon) opgelopen heeft gaat er een smerig balletje rollen. Hannah overlijd aan de gevolgen van haar infectie en Syd moet op zoek naar wát hij nu precies heeft.

Lange Lome Shots

Het verhaal van Antiviral is veelbelovend maar loopt wat traag er had wat meer vaart in gekund en deels komt dit door het gebruik van lange lome shots. Het acteerwerk van Jones is goed. Hij speelt in Antiviral zijn eerste hoofdrol na bijrollen in o.a. X-Men First Class en The Last Exorcism. Hij zet Syd goed neer als een ietwat nihilistische lulhannes die zijn tijd uit zit bij zijn werkgever tot hij wakker geschud wordt door de gevolgen van zijn uitstapjes op de zwarte markt.

Cronenberg

Brandon Cronenberg, inderdaad, de zoon van, zet met Antiviral een interessant debuut neer. Een lichtelijk dystopische setting waarin alles klinisch wit en opgeruimd lijkt. Mooi is om te zien hoe het beeld vaak symmetrisch is samengesteld. Wellicht een verwijzing naar de ‘perfectie’ die in symmetrie te vinden is. Ook zijn er veel knipogen naar pareltjes van papa zoals Videodrome en eXistenZ te vinden voor de oplettende kijker. Brandon’s regiestijl lijkt verdomd veel op die van David, wat voor mij een beetje jammer was. Het is zo veel mooier om een eigen stempel van iemand te zien op zijn werk.

Een recensie schrijven van een compilatiefilm is haast onbegonnen werk. Net als bij speelfilms zit er ook in korte films variatie. In The ABC’s of Death variëren de films van stilistisch opgezette slow motion beelden over hondengevechten tot absurde Tarantino stijl nachtmerries die voortkomen uit druggebruik. Er zitten pareltjes tussen maar ook films waarbij je blij bent dat het een kort segment is.
Wat alle films met elkaar gemeen hebben is dat ze op een bepaald vlak shockeren.

Rukstrijd

Zo verzorgd Timo Tjahjanto de letter L voor Libido waarbij twee mannen vastgebonden zitten aan stoelen. Al snel blijkt het om een wedstrijdje klaarkomen te gaan waarbij de verliezer van elke ronde voor goed de kleine dood sterft. De taferelen waarop de deelnemers aan de gang moeten beginnen vrij onschuldig met een naakte vrouw maar escaleren naarmate de wedstrijd vordert naar meisjes die zichzelf bevredigen met hun kunstbeen tot de laatste ronde waarin Tjahjanto de suggestie wekt dat er iemand verkracht wordt.

Eendje

Simon Barrett en Adam Wingard hebben de pech om de letter Q toebedeeld te krijgen. Ze kiezen voor het woord ‘Quack‘ (kwak) en besluiten een eendje dood te schieten voor de film. Want wat moet je anders met zo’n kloterige letter doen? Niets is echter wat het lijkt en bij de poging om de eend om zeep te helpen schieten de heren elkaar per ongeluk neer.

Sommige shorts zijn inkoppertjes, over andere is duidelijk langer nagedacht. Het is een lange zit om de gehele verzameling uit te kijken (ruim 2 uur) wat nogal veel moeite is voor de 5 echt goede films die er tussen zitten. Leuk als stijloefening, maar niet zo sterk als men gehoopt had.

Meneer Chiba, een voormalig Manga tekenaar, wordt wakker in een zeecontainer met niet meer dan een mobieltje, wat papier en een rare zwarte steen. Er is geen ingang en geen uitgang en al snel wordt de kijken meegenomen de onzekerheid van Chiba in. Want waarom zit hij in die zeecontainer? Wie heeft hem er in gezet en waarom hebben ze zijn mobieltje niet afgepakt? Al snel ontdekt Chiba dat hij niet de enige is die in een container zit en met zijn buren weet hij via flink wat schreeuwen het een en ander uit te vogelen over zijn situatie. Dan nog die zwarte steen. Iedereen die gevangen zit heeft er een in zijn container liggen en zoals je van een Japanse film kunt verwachten gaat het van een beklemmende ontvoeringsfilm naar een vreemde film over het bovennatuurlijke.

Het concept van Abductee is best tof en ook het ‘single space‘ effect van Chiba in de container is goed in elkaar gezet. De film verveeld niet, maar is ook niet dusdanig meesterlijk dat je hem echt moet zien.

Snoep jatten

Het verhaal draait om een groep geestelijken onder leiding van Angus (Clancy Brown, die we eerder deze week al zagen in John Dies at the End) die diverse takken van de (met name katholieke) kerk vertegenwoordigen. Deze Orde van de Verdorven Heiligen zijn in dienst gesteld om de écht hardnekkige demonen, duivels en ander satanvolk uit te roeien. Dit doen ze door in een constante staat van afvalligheid te leven. Er wordt gevloekt, geneukt, snoep gejat van kinderen en homoseksualiteit is een geaccepteerd fenomeen. Want dat is lekker slecht volgens de bijbel.

 Noorse goden

Als een eeuwenoude Noorse godheid Surthr bezit neemt van een van de geestelijken hebben we de habijt dragende poppen aan het dansen. Deze wil namelijk de hele wereld opslokken in de vurige vagina van het kwaad (I shit you not, de poort naar de hel heeft de vorm van een vlammende flamoes) en met behulp van een dienaar Gods gaat dat hem enorm lukken. Dan komt er nog het probleem dat er een nieuwe Paus verkozen is (hoe actueel!) die het niet zo op de afvalligen heeft en de groep uit elkaar wil trekken.
Dat pikken de overgebleven priesters niet en gezamenlijk besluiten ze om lak te hebben aan de Paus en gewoon hun werk te doen.

Heilige boontjes

Wat?! Jaja, heiligen die niet zo braaf zijn. En waarom eigenlijk? Zie het zo: als een demon écht niet meer uit te drijven is dan kunnen deze heiligen de demon overnemen van degene die bezeten is. Maar ja, demonen hebben een voorkeur voor verderfelijk volk, dus moeten de geestelijken wel het een en ander op hun kerfstok hebben. Het idee is dat de goede sinten vervolgens zelfmoord plegen en op die manier de demon met zich mee nemen naar de hel.

3D trend

Zelf ben ik niet zo’n fan van de laatste trend in filmland waarbij het lijkt alsof er van elke wind een 3D versie gemaakt moet worden. Toch werkt het in Hellbenders goed. De film is niet specifiek voor de schrikeffecten o.i.d. in 3D geschoten, maar geeft juist een realistische diepte mee aan het verhaal. Ook het acteerwerk van de cast zit lekker in elkaar. Men is goed op elkaar ingespeeld en de energie die van het scherm komt is geloofwaardig in zijn absurdheid.

Hellbenders is een vermakelijk film waarbij de special effects goed in elkaar zitten. Het verhaal is in concept erg tof, maar kan tijdens de film toch de aandacht niet helemaal vasthouden. Door de nodige dosis humor is de film voor een groot deel gered waardoor Hellbenders, ondanks dat het geen supersterke film is, toch een cult status kan gaan verwerven.

Al die jaren gaat Joe door het leven als een zonderlinge nerd die ooit hoopt terug te kunnen naar zijn thuisplaneet. Daar moet hij namelijk het verzet bijstaan in het gevecht om zijn planeer. Dan ontmoet hij Maria(Jenn Murray). Volgens zijn DNA-horloge is Maria voor maar liefst 93% compatible met Joe, wat betekend dat hij met haar kinderen zou kunnen krijgen. Wat begint als een back-up plan voor Joe wordt een relatie en Maria en hij zijn dolgelukkig samen. Joe besluit zijn geheim te delen met Maria. Haar reactie is niet helemaal zoals Joe had gehoopt en zo zit hij nog dezelfde dag bij de psychiater.

Earthbound speelt lekker met alles waar nerds van houden.  Daarnaast legt het een mooi gegeven bloot: Is Joe nu écht een alien, of heeft hij dit verhaal voor waar aangenomen om het verlies van zowel zijn vader als moeder op jonge leeftijd behapbaar te maken? Als kijker blijf je tot in de laatste minuten van de film twijfelen en het antwoord is misschien niet eens zo belangrijk. Waar het om gaat is dat ook een buitenaards wezen een beetje liefde nodig heeft. Earthbound is een romantische komedie met een science fiction tintje.

Geestige Breakfast Club

Regisseur Javier Ruiz Caldera zet met Ghost Graduation (Promoción Fantasma) een lieve, grappige en mooie parodie op Bratpack klassieker The Breakfast Club neer. Het verhaal draait om Modesto (Raúl Arévalo), docent en paranormaal begaafd. Modesto bezoekt wekelijks een psychiater omdat hij geesten denkt te zien. Dat kan natuurlijk helemaal niet en onder het genot van een fikse dosis antipsychotica gaat hij door het leven.
Totdat hij aangenomen wordt op de school van Tina (Alexandra Jiménez). In 1985 is er een brand uitgebroken op school waardoor er 5 leerlingen die na moesten blijven zijn omgekomen. De leerlingen teisteren al jaren de school en deze dreigt te moeten sluiten door alle ellende die de puber-Caspers veroorzaken. Modesto wordt voor het eerst in zijn leven geloofd als hij verteld de leerlingen te kunnen zien en Tina vraagt hem om hulp. De theorie is dat de 5 geesten nog iets af moeten maken voordat ze verder kunnen naar het hiernamaals. Wat anders kan dat zijn dan het halen van hun diploma?

Hommage

Voor mij, als verstokt Breakfast Club fan, was Ghost Graduation een feest van herkenning. Niet alleen zijn de 5 geestige hoofdpersonen gebaseerd op de 5 karakters van het origineel, ook de iconische dansscène in de bibliotheek is verwerkt in de film. De subtielere verwijzingen in de film zijn erg goed aangepakt. Zo brak de brand uit in hetzelfde jaar als de release van The Breakfast Club. Ook de bijrollen in de film doen erg denken aan de originele cast van The Breakfast Club, zonder klakkeloos te kopiëren.
Ghost Graduation is een toegankelijke, leuke film over de middelbare school, de problemen die tieners ten komen en het feit dat de hoofdpersonen geesten zijn werkt voor de film. Verwacht echter geen emmers met bloed, schrikeffecten en monsters, deze film moet het hebben van de humor, het spel en de nostalgie van de jaren 80.

Ontvoering

Teddy (Mike Kovac) en Callum (Scott Wallis) overkomt het bovenstaande in de film Mon Ami en ze bedenken een plan om toch nog een slaatje uit het geheel te slaan. Ze besluiten de dochter van de baas te ontvoeren en om losgeld te vragen. Bij het plannen van de ontvoering gaat er al van alles mis. Van een ietwat paranoïde middle man die spullen voor ze regelt tot bemoeizuchtige echtgenotes die maar blijven bellen. Er is pas echt stront aan de knikker als ze de dochter van de baas per ongeluk om zeep brengen en haar broers verhaal komen halen. Er blijven slachtoffers vallen en je vraagt je af of Teddy en Callum zich hier nog uit gaan redden.

Mon Ami is een slapstick horror film. Het plot verdient geen originaliteitsprijs maar is zeker vermakelijk voor een avondje popcorn op de bank. De meeste grappen voel je van tevoren aankomen, maar dit maakt ze niet minder leuk. Zo’n ‘mijn god, NEE!’ gevoel bekruipt je meerdere keren tijdens de film. Naast de hoeveelheid grappen en grollen bevat Mon Ami ook de nodige emmers bloed. Vooral de scene waarin er een teentje sneuvelde deed mij twee keer slikken.